(VI) Słowa na temat tego, jak zrozumieć swoje własne skażone usposobienie i naturę

70. Każdy może pokazać swoją prawdziwą twarz za pomocą swoich słów i czynów. Owa prawdziwa twarz jest oczywiście jego naturą. Jeżeli ktoś się wypowiada w sposób bardzo zawoalowany, to ma oszukańczą naturę. Jeśli ktoś jest bardzo przebiegły, to działa w sposób gładki i chytry, z łatwością oszukując ludzi. Jeśli ktoś ma złowrogą naturę, to nawet jeśli jego słów słucha się przyjemnie, jego czyny nie zakryją złowrogich sposobów działania. Jeśli ktoś jest bardzo leniwy, to każde jego słowo ma na celu przerzucenie winy oraz odpowiedzialności za jego pobieżność i lenistwo, a jego działania są powolne oraz pobieżne, doskonale zakrywając prawdę. Jeśli ktoś ma empatyczną naturę, to jego słowa są rozsądne, a jego działania w dużej mierze zgodne z prawdą. Jeśli ktoś ma lojalną naturę, to jego słowa muszą być szczere, a sposób działania przyziemny, bez wzbudzania podejrzenia pana. Jeśli ktoś ma naturę lubieżną albo pazerną na pieniądze, to jego serce często wypełnia się tymi rzeczami, a jego czyny mimowolnie stają się dewiacyjne, niemoralne, trudne do zapomnienia i odrażające dla ludzi.

z rozdziału „Bardzo poważny problem – zdrada (1)” w księdze „Słowo ukazuje się w ciele”

71. Jeśli ludzie mają zrozumieć siebie, to muszą zrozumieć prawdziwe stany, w jakich się znajdują. Najważniejszym aspektem zrozumienia własnego stanu jest uchwycenie własnych myśli i idei. W każdym okresie jedna główna rzecz kontrolowała myśli ludzi. Jeśli możecie zdobyć kontrolę nad swoimi myślami, to możecie też zdobyć kontrolę nad rzeczami, które skrywają się za nimi. Ludzie nie potrafią kontrolować swoich myśli ani idei, ale muszą wiedzieć, skąd te myśli lub idee pochodzą, jakie stoją za nimi motywacje, w jaki sposób powstają, co je kontroluje i jaka jest ich natura. Po przemianie twojego usposobienia, twe myśli, idee i pragnienia twojego serca oraz zapatrywania na rzeczy, do których dążysz, a które powstały z tych części ciebie, które uległy przemianie, staną się inne. Owe myśli i idee, które zrodziły się z tych części ciebie, które się nie zmieniły, rzeczy, których wyraźnie nie rozumiesz i rzeczy, których nie zamieniłeś na doświadczenie prawdy, są obrzydliwe, brudne i brzydkie. Dzisiaj ludzie, którzy doświadczają dzieła Boga od kilku lat, posiadają pewne poczucie i pewną świadomość tych spraw. Ci, którzy doświadczają dzieła Boga dopiero od niedawna, jeszcze ich nie rozumieją – jeszcze nie mają co do nich jasności. Nie wiedzą, co jest ich piętą achillesową lub w jakich dziedzinach łatwo jest im ponieść porażkę. Obecnie nie wiecie, jakimi jesteście osobami, i choć inni ludzie do pewnego stopnia mogą zobaczyć, jacy jesteście, wy tego nie czujecie. Nie możecie wyraźnie odróżnić swoich zwykłych myśli czy zamiarów i nie macie jasnego zrozumienia, czym jest istota tych spraw. Im głębiej zrozumiesz jakiś aspekt, tym bardziej się w tym aspekcie przemienisz. W związku z tym, to, co będziesz robił, będzie zgodne z prawdą, będziesz mógł spełniać Boże wymagania i będziesz bliżej Bożej woli. Tylko szukając w ten sposób, możesz osiągnąć rezultaty.

z rozdziału „Najmniej rozsądni są ludzie, którzy zawsze mają jakieś wymagania wobec Boga” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”

72. Jak rozumiesz ludzką naturę? Zrozumienie twej natury właściwie oznacza analizowanie głębi twej duszy; obejmuje to, co jest w twoim życiu. Zawsze żyłeś według logiki szatana i jego licznych światopoglądów, co oznacza, że żyłeś dotychczas życiem szatana. Tylko odkrywając głęboko ukryte części twej duszy, możesz zrozumieć swoja naturę. W jaki sposób możesz odkryć te rzeczy? Poprzez same działania nie da się ich odkrywać ani analizować; co więcej, może to zająć trzy do pięciu lat, zanim zdobędziesz choćby odrobinę świadomości czy zrozumienia tych rzeczy. Zatem, aby poznać swoją naturę, musisz osiągnąć kilka rzeczy. Po pierwsze, musisz mieć jasne zrozumienie tego, co lubisz. Nie chodzi tu o to, co lubisz jeść lub jakie ubrania zakładać, lecz raczej o rzeczy, które sprawiają ci radość, te, o które jesteś zazdrosny, te, których szukasz i na które w swym sercu zwracasz uwagę. Czy masz co do tego jasność? Czy wiesz, jakie typy rzeczy zawierają się w tym, co lubisz? To rzeczy, na które zazwyczaj zwracasz uwagę, rzeczy, które uwielbiasz, rodzaj ludzi, z jakimi lubisz mieć kontakt, rzeczy, które lubisz robić oraz ludzie, których otaczasz czcią. Na przykład większość ludzi ubóstwia tych, którzy posiadają wysoką pozycję, elegancko się wypowiadają i mają nieskazitelne maniery, używają elokwentnych pochlebstw; lub którzy coś udają. Wspomniane wyżej kryteria dotyczą tego, z jakimi ludźmi lubią mieć kontakt. Jeśli chodzi o rzeczy, jakie ludzi cieszą, znaleźć można między nimi na przykład chęć robienia pewnych rzeczy, które są łatwe do zrobienia, czerpanie przyjemności z robienia rzeczy, które inni uznają za dobre, co sprawia, że ludzie wyśpiewują nam pochwały i prawią komplementy. W naturze ludzi znajduje się wspólna cecha dotycząca lubianych przez nich rzeczy. Chodzi o to, że ludzie lubią rzeczy i ludzi, których inni im zazdroszczą ze względu na wygląd zewnętrzny. Lubią pięknych ludzi i luksusowe rzeczy oraz rzeczy i ludzi budzące uwielbienie ze względu na ich wygląd. Rzeczy, za którymi przepadają ludzie są świetne, zachwycające, olśniewające i wspaniałe. Wszyscy ludzie uwielbiają takie rzeczy. Można zobaczyć, że ludzie nie posiadają żadnej prawdy ani żadnego prawdziwego człowieczeństwa. Uwielbianie takich rzeczy nie ma najmniejszego znaczenia, lecz ludzie mimo to je lubią. (…)

(…) To, co lubisz, na czym się koncentrujesz, czego zazdrościsz, co uwielbiasz, czego pragniesz i o czym myślisz codziennie w głębi serca — to wszystko reprezentuje twoją naturę. To wystarczy, by udowodnić, że twoja natura lubi niesprawiedliwość, a w poważnych sytuacjach, że jest nikczemna i nieuleczalna. Powinieneś przeanalizować swoją naturę pod tym kątem. Przeanalizuj to, co lubisz, a co zaniedbujesz w swoim życiu. Może jesteś chwilowo dla kogoś dobry, ale to nie udowadnia, że go lubisz. Rzeczy, które naprawdę lubisz, są właśnie w twojej naturze. Nawet gdybyś miał połamane kości, nadal czerpałbyś z nich przyjemność i nigdy byś ich nie porzucił. Niełatwo jest to zmienić.

z rozdziału „Co należy wiedzieć o przemianie swojego usposobienia” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”

73. Co to znaczy znać własną naturę? Jak można ją poznać? Na podstawie jakich aspektów można ją poznać? Co więcej, jak konkretnie należy postrzegać czyjąś naturę poprzez to, co ujawniła ta osoba? Przede wszystkim, możesz rozpoznać naturę jakiejś osoby poprzez jej zainteresowania. W jaki sposób? Na przykład niektórzy ludzie wręcz uwielbiają tańczyć, inni szczególnie podziwiają piosenkarzy lub gwiazdy filmowe, a jeszcze inni ubóstwiają niektórych sławnych ludzi. Co możemy powiedzieć o naturze tych ludzi na podstawie ich zainteresowań? Podam kolejny prosty przykład: niektórzy mogą naprawdę ubóstwiać pewnego piosenkarza, nawet do tego stopnia, że mają obsesję na punkcie każdego jego ruchu, każdego uśmiechu i każdego słowa. Fotografują nawet wszystkie jego ubrania i naśladują jego styl. Co ten poziom uwielbienia mówi na temat natury tej osoby? Pokazuje, że ma ona w sercu tylko te rzeczy, a nie Boga. Wszystko, co ta osoba myśli, kocha i czego szuka, jest całkowicie objawione przez szatana. Serce tej osoby jest zajęte przez te właśnie rzeczy i im podporządkowane. Jaki jest tutaj problem? Jeśli coś jest ubóstwiane w najwyższym stopniu, to może stać się czyimś życiem i zająć serce człowieka, w pełni udowadniając, że osoba ta jest czcicielem bożka, nie pragnie Boga, a raczej kocha diabła. Możemy zatem dojść do wniosku, że natura takiej osoby kocha i czci diabła, nie kocha prawdy i nie chce Boga. Czy jest to całkowicie poprawny sposób patrzenia na czyjąś naturę. Tak, jest on całkowicie poprawny. W ten sposób analizuje się naturę osoby. Na przykład niektórzy ludzie szczególnie ubóstwiają Pawła. Lubią wychodzić z domu, wygłaszać przemowy i pracować, lubią spotykać się z innymi ludźmi i mówić; lubią, gdy ludzie ich słuchają, czczą i otaczają. Lubią mieć status w oczach innych i są wdzięczni, kiedy inni cenią ich wizerunek. Przeanalizujmy ich naturę na podstawie tych zachowań: jaką naturę posiadają ludzie, którzy przejawiają takie zachowania? Jeśli rzeczywiście zachowują się w ten sposób, to wystarczy nam to do wykazania, że są aroganccy i zarozumiali. W ogóle nie czczą Boga; dążą do uzyskania wysokiego statusu i chcą mieć władzę nad innymi, zajmować ich i sprawić, by myśleli o statusie. Jest to klasyczny wizerunek szatana. Na pierwszy plan w ich naturze wybija się arogancja i zarozumiałość, brak chęci, by czcić Boga i pragnienie podziwu ze strony innych. Takie zachowania dają wam dokładny wzgląd w ich naturę.

z rozdziału „Jak poznać naturę człowieka” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”

74. Jeśli chodzi o poznanie natury ludzi, najważniejsze jest poznanie jej z perspektywy ich światopoglądu, zapatrywań na życie i wartości. Wszyscy ci, którzy pochodzą od diabła, żyją dla siebie. Ich poglądy życiowe i maksymy pochodzą głównie ze słów szatana, takich jak: „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego”. Słowa wypowiedziane przez tych królów diabłów, wielkich i światowych filozofów, stały się ich życiem. W szczególności większość słów Konfucjusza, który jest reklamowany przez Chińczyków jako „mędrzec”, stały się życiem ludzi. Istnieją również słynne przysłowia buddyzmu i taoizmu oraz często cytowane klasyczne powiedzenia różnych znanych postaci; wszystkie stanowią zarysy filozofii szatana i jego natury. Są także najlepszymi przykładami i objaśnieniami natury szatana. Wszystkie te trucizny, które zostały wprowadzone do ludzkiego serca, pochodzą od szatana; ani jedna z nich nie pochodzi od Boga. Takie kłamstwa i bzdury są również w bezpośredniej sprzeczności ze słowem Bożym. Jest absolutnie jasne, że rzeczywistość wszystkich pozytywnych rzeczy pochodzi od Boga, a wszystkie te negatywne rzeczy, które zatruwają ludzi, pochodzą od szatana. W związku z tym, na podstawie życia i wartości danej osoby, możesz określić jej naturę i to, do kogo ona należy. Szatan deprawuje ludzi poprzez edukację, wpływ rządów państwowych oraz znanych i wielkich ludzi. Ich niedorzeczność stała się życiem i naturą człowieka. „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego” – oto dobrze znane szatańskie przysłowie, które zostało zaszczepione w duszach wszystkich ludzi i stało się życiem ludzi. Istnieją też inne, podobne powiedzenia tej filozofii życia. Szatan wykorzystuje wyrafinowaną, tradycyjną kulturę każdego narodu, aby kształcić ludzi, sprawiając, że ludzkość wpada w bezgraniczną otchłań zniszczenia i zostaje przez nią pochłonięta, a na koniec ludzie zostają zniszczeni przez Boga, ponieważ służą szatanowi i sprzeciwiają się Bogu. Wyobraź sobie, że zadajesz komuś, kto od dziesięcioleci aktywnie żyje w społeczeństwie, następujące pytanie: „Od tak dawna żyjesz w świecie i osiągnąłeś tak wiele; jakie powiedzenie jest twoją życiową maksymą?” „Najważniejsza maksyma brzmi »Tym, którzy przekupują urzędników, dobrze się powodzi, a ci, którzy nie używają pochlebstw, nie osiągają niczego«”. Czyż taka przemowa nie reprezentuje jego natury? Jego natura sprowadza się do tego, by zdobyć pozycję w każdy możliwy sposób; bycie urzędnikiem jest tym, co daje mu życie. Nadal istnieje wiele trucizn szatańskich w życiu ludzi, w załatwianiu spraw, w ich postępowaniu i kontaktach z innymi – są oni prawie bez śladu prawdy – na przykład ich filozofie życiowe, ich przepisy na sukces lub ich sposoby robienia różnych rzeczy. Każdy człowiek jest wypełniony truciznami wielkiego czerwonego smoka, a wszystkie one pochodzą od szatana. Zatem wszystko to, co przepływa przez kości i krew ludzi, jest od szatana. Każdy człowiek, który osiąga sukces w świecie, ma swoją drogę i tajemnicę sukcesu, więc czyż nie przedstawia ona lepiej jego natury? Tacy ludzie dokonali w świecie wielkich rzeczy, a nikt nie może przejrzeć machinacji leżących za ich działaniami. Pokazuje to, że ich natura jest niezwykle podstępna i trująca. Ludzkość została głęboko skażona przez szatana. Szatańska trucizna płynie w krwi każdej osoby i widać, ludzka natura jest zepsuta, zła i reakcyjna, wypełniona filozofiami szatana i zanurzona w nich – jest to w całej rozciągłości natura, która zdradza Boga. Dlatego ludzie opierają się Bogu i sprzeciwiają się Mu. Każdy może poznać ludzką naturę, jeśli dokładnie przeanalizuje się ją w ten sposób.

z rozdziału „Jak poznać naturę człowieka” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”

75. Jeśli wiedza o sobie jest u ludzi zbyt płytka, nie będą w stanie rozwiązywać problemów, a ich życiowe usposobienie po prostu się nie zmieni. Konieczne jest dogłębne poznanie siebie – co oznacza poznanie własnej natury – i poznanie, jakie elementy się w tej naturze zawierają, jak powstają i skąd pochodzą. Co więcej, czy jesteś w stanie znienawidzić te rzeczy? Czy dostrzegłeś swoją własną brzydką duszę i swoją złą naturę? Jeśli naprawdę potrafisz ujrzeć prawdę o sobie, wówczas zaczniesz nienawidzić siebie. Kiedy się znienawidzisz, a potem będziesz praktykować Boże słowo, wówczas będziesz w stanie porzucić cielesność i będziesz mieć siłę, by bez trudu realizować prawdę. Dlaczego wiele osób postępuje zgodnie ze swoimi cielesnymi preferencjami? Jest tak, ponieważ uważają się za całkiem dobrych; czują, że racja jest po ich stronie, a ich działania są uzasadnione, że nie mają żadnych wad, a nawet że mają całkowitą słuszność. Mogą zatem działać przy założeniu, że sprawiedliwość jest po ich stronie. Kiedy ktoś rozpoznaje, jaka jest jego prawdziwa natura – jak jest podła, nikczemna i żałosna – wtedy staje się mniej dumny z siebie, już nie tak szalenie arogancki i zadowolony z siebie jak wcześniej. Taka osoba czuje, „Muszę rzetelnie i w realistyczny sposób praktykować słowo Boga. Jeśli tego nie zrobię, wówczas nie spełnię standardu bycia człowiekiem i będzie mi wstyd żyć w obecności Boga”. Naprawdę postrzega siebie jako kogoś rzeczywiście nieistotnego i bezwartościowego. Łatwo jest mu wtedy urzeczywistniać prawdę i będzie się wydawał kimś, kto jest w pewnym stopniu taki, jaki powinien być człowiek. Ludzie są w stanie porzucić cielesność tylko wtedy, gdy naprawdę nienawidzą siebie samych. Jeśli nie będą się nienawidzić, nie będą w stanie jej porzucić. Prawdziwa nienawiść do siebie obejmuje kilka rzeczy: po pierwsze, poznanie własnej natury, a po drugie, postrzeganie siebie jako osoby roszczeniowej i żałosnej, bardzo małej i nieistotnej, oraz zdawanie sobie sprawy, że posiada się żałosną i brudną duszę. Gdy ktoś w pełni zobaczy, kim naprawdę jest, i osiągnie ten rezultat, wówczas naprawdę zdobędzie wiedzę o sobie i można powiedzieć, że w pełni siebie poznał. Dopiero wtedy można naprawdę znienawidzić siebie, posunąć się nawet do przeklęcia siebie i naprawdę poczuć, że zostało się głęboko zepsutym przez szatana, do tego stopnia, że nie przypomina się nawet istoty ludzkiej. Pewnego dnia, gdy w oczy zajrzy groźba śmierci, taka osoba pomyśli sobie: „To sprawiedliwa kara Boża. Bóg jest rzeczywiście sprawiedliwy. Rzeczywiście powinienem umrzeć!”. W tym momencie nie będzie się skarżyła, ani tym bardziej obwiniała Boga, czując po prostu, że jest tak żałosna, tak brudna i zepsuta, że Bóg powinien ją zgładzić, a dusza taka jak jej nie nadaje się do życia na ziemi”. W tym momencie osoba ta nie opiera się Bogu, a tym bardziej nie zdradza Boga ani nie narzeka na Niego. Jeśli ktoś zna siebie i nadal uważa, że jest całkiem dobry, to kiedy śmierć zapuka, pomyśli sobie: „Tak dobrze sobie poradziłem w wierze. Jakże wnikliwie poszukiwałem! Dałem z siebie tak wiele, tyle wycierpiałem, ale ostatecznie Bóg teraz prosi mnie o śmierć. Nie wiem, gdzie jest sprawiedliwość Boga. Dlaczego każe mi umrzeć? Jeśli nawet ktoś taki jak ja musi umrzeć, to któż zostanie zbawiony? Czyż rasa ludzka się nie skończy?” Po pierwsze, ta osoba ma pojęcia na temat Boga. Po drugie, osoba ta uskarża się i nie okazuje żadnego podporządkowania. Tak jak Paweł: kiedy miał umrzeć, nie znał siebie, a gdy kara Boża nadeszła, było już za późno na żal.

z rozdziału „Wiedza o sobie jest przede wszystkim wiedzą o ludzkiej naturze” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”

76. Bóg używa wiele różnych metod, by pozwolić ludziom poznać siebie samych. Poprzez doświadczenia pozwala ludziom stopniowo zyskiwać wiedzę o samych sobie. Czy to poprzez próby, przez sąd czy przez karcenie, Bóg pozwala ludziom bez przestanku doświadczać czegoś w Jego słowach i rzeczywistych wydarzeniach. Ludzie doświadczają sądu, karcenia i dyscyplinowania Bożych słów, a także ich oświecenia i iluminacji. Jednocześnie Bóg pozwala ludziom rozpoznać ich skażenie, buntowniczość i naturę. Jaki jest więc ostateczny cel tego wszystkiego? Owym ostatecznym celem jest umożliwienie każdemu doświadczenia Bożego dzieła, by wszyscy poznali, jacy są ludzie. Co zawiera się w owym „jacy są ludzie”? Zawiera się w tym umożliwienie ludziom poznania własnej tożsamości, pozycji, obowiązku i odpowiedzialności. Ma to pozwolić ci poznać, kim są ludzie i kim sam jesteś. Taki jest ostateczny cel tego, że Bóg umożliwia ludziom, by poznali samych siebie.

z rozdziału „Sam Bóg, Jedyny III” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”

77. Wszystko, co jest w naszych sercach, sprzeciwia się Bogu. Obejmuje to rzeczy, o których myślimy, że są dobre, a nawet te, które już uznaliśmy za pozytywne. Wymieniliśmy je jako prawdy, jako elementy zwykłego człowieczeństwa i jako coś pozytywnego. Jednakże z Bożej perspektywy, są to rzeczy, których On nienawidzi. Jak ogromna jest przepaść między tym, co myślimy, a prawdą, o której mówi Bóg? Jest ona ogromna. Dlatego też musimy poznać siebie samych. Począwszy od naszych poglądów, punktów widzenia i działań, a skończywszy na kulturowym wykształceniu, jakie otrzymaliśmy, każda rzecz jest warta zagłębienia i wnikliwej analizy. Pewne z tych rzeczy pochodzą ze środowiska społecznego, niektóre z rodziny, inne ze szkolnego wykształcenia, a jeszcze inne z książek. Niektóre pochodzą też z naszych wyobrażeń i pojęć. Są one najbardziej przerażające, ponieważ wiążą i kontrolują nasze słowa i działania, dominują nasze umysły i kierują naszymi motywacjami, intencjami i celami w tym, co robimy. Jeśli nie dokopiemy się do tych rzeczy, nigdy w pełni nie przyjmiemy słów Boga i nigdy bez zastrzeżeń nie zaakceptujemy Bożych wymagań i nie będziemy wcielać ich w życie. Dopóki pielęgnujesz swoje własne idee, poglądy i przekonania, które uważasz za właściwe, nigdy w pełni i bez zastrzeżeń nie przyjmiesz Bożych słów, ani nie będziesz ich praktykował w oryginalnej formie. Z pewnością będziesz jedynie je wcielać w życie po wcześniejszym przetworzeniu ich przez własny umysł. W taki sposób będziesz postępował i tak będziesz pomagał innym. Łącząc pewne elementy ludzkie z kilkoma elementami pochodzącymi od Boga. Dalej będziesz wierzył, że takie zachowanie oznacza, iż wcielasz prawdę w życie, że uzyskałeś rozumienie prawdy i że posiadasz wszystko. Czyż stan ludzkości nie jest żałosny? Czyż nie jest to przerażające?

z rozdziału „Możesz poznać siebie tylko poznając swoje błędne poglądy” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”

78. Aby poznać samego siebie, musisz poznać własną skażoną istotę, kluczowe słabości, twoje usposobienie oraz naturę. Musisz też w najdrobniejszych szczegółach poznać te rzeczy, które ujawniają się w twoim codziennym życiu – twoje motywacje, perspektywy i postawy wobec wszystkiego – czy jesteś w domu, czy poza nim, kiedy jesteś na zgromadzeniach, kiedy jesz i pijesz słowa Boże oraz w każdym konkretnym problemie, na jaki natrafiasz. Poprzez te rzeczy musisz poznać samego siebie. Aby poznać się na głębokim poziomie, musisz wcielić w życie Boże słowa. Tylko poznając siebie na podstawie Jego słów, możesz osiągnąć efekty.

z rozdziału „Znaczenie i ścieżka dążenia do prawdy” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”

79. Kluczem do osiągnięcia zmiany usposobienia jest poznanie własnej natury, które musi nastąpić zgodnie z objawieniami od Boga. Tylko poprzez słowo Boże można poznać własną ohydną naturę, rozpoznać w niej różne trucizny szatana, uświadomić sobie, że jest się głupcem i ignorantem, a także rozpoznać słabe i negatywne elementy własnej natury. Kiedy już je rozpoznasz i naprawdę będziesz mógł nienawidzić siebie oraz porzucić cielesność, konsekwentnie wypełniać słowo Boże i mieć wolę bezwzględnego podporządkowania się Duchowi Świętemu i słowu Bożemu, wtedy wkroczyłeś na ścieżkę Piotra.

z rozdziału „Wiedza o sobie jest przede wszystkim wiedzą o ludzkiej naturze” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”

80. W jaki sposób możesz stwierdzić, jaka jest istota jakiejś osoby? Nie jesteś w stanie stwierdzić, jaka jest natura oraz istota danej osoby, kiedy owa osoba nic nie robi albo kiedy robi coś trywialnego. Natura oraz istota objawiają się w tym, co osoba ta robi regularnie, w motywacjach i zamiarach kryjących się za jej działaniami, a także w żywionych przez nią pragnieniach, a wreszcie – w ścieżce, jaką kroczy. Co jeszcze ważniejsze, rzeczy te objawiają się poprzez to, jak owe osoby reagują, kiedy natrafiają na środowisko zaaranżowane przez Boga, kiedy spotyka je coś, co Bóg osobiście im uczynił, kiedy są wystawiane na próby i oczyszczane, albo kiedy Bóg się z nimi rozprawia i je przycina, albo też – kiedy Bóg osobiście je oświeca i prowadzi. Do czego to wszystko się odnosi? Odnosi się to do czynów danej osoby, do tego, jak takie osoby żyją, i do zasad, którymi się kierują. Odnosi się to również do ukierunkowania i celów ich dążeń oraz do tego, jakimi środkami je osiągają. Innymi słowy, odnosi się do tego, jaką taka osoba obiera drogę, jak i czym żyje i jaki jest fundament jej istnienia.

z rozdziału „Jak rozpoznać naturę i istotę Pawła” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”

81. Kluczowe znaczenie dla zastanawiania się nad sobą i poznawania siebie jest to: im mocniej czujesz, że dobrze wypadłeś czy dobrze postąpiłeś w danych dziedzinach, i im bardziej myślisz, że możesz spełnić wolę Boga lub zasługujesz na pochwały w tych dziedzinach, tym bardziej warto, abyś poznał siebie w tych dziedzinach i tym bardziej warto, abyś wszedł w nie głębiej, aby zrozumieć, jakie tkwią w tobie nieczystości, jak również to, jakie rzeczy w tobie nie mogą spełnić woli Boga. Weźmy Pawła za przykład. Miał wyjątkową wiedzę i wiele wycierpiał, wykonując pracę głoszenia ewangelii. Mnóstwo ludzi wyjątkowo go uwielbiało. W rezultacie, wykonawszy wiele pracy, założył, że czeka na niego korona. Sprawiło to, że coraz dalej podążał złą ścieżką, aż w końcu został ukarany przez Boga. Innymi słowy, Paweł nie koncentrował się na szukaniu prawdy w słowach Pana Jezusa, lecz wierzył tylko w swoje własne pojęcia i wyobrażenia. Uznał, że dopóki będzie robił trochę dobrych rzeczy i przejawiał dobre zachowanie, będzie chwalony i wynagradzany przez Boga. Ostatecznie, jego własne pojęcia i wyobrażenia zaślepiły jego ducha i przykryły jego prawdziwą twarz. Gdyby wtedy się nad sobą zastanowił i przeanalizował samego siebie, to by tak nie myślał. Ludzie tego jednak nie wiedzieli, a jako że Bóg nie wydobył tego na jaw, nadal uznawali życie Pawła za standard, do którego należy dążyć, za wzór do naśladowania oraz za osobę, jaką pragnęli się stać. Paweł stał się celem ich dążeń i wzorem do naśladowania. Ta historia Pawła stanowi dzisiaj ostrzeżenie dla każdego, kto wierzy w Boga, że kiedykolwiek czujesz, iż wypadłeś szczególnie dobrze, albo jesteś przekonany, że pod jakimś względem jesteś szczególnie uzdolniony i nie musisz się zmieniać lub nie ma potrzeby, by się z tobą rozprawiać pod tym względem, powinieneś wtedy spróbować poznać się lepiej pod owym względem. Jest tak dlatego, że z pewnością nie ujawniłeś jeszcze tych aspektów siebie, w których twoim zdaniem wypadasz dobrze, nie zwróciłeś na nie uwagi ani nie zgłębiłeś ich, aby upewnić się, czy aby nie zawierają one czegoś, co sprzeciwia się Bogu.

z rozdziału „Możesz poznać siebie tylko poznając swoje błędne poglądy” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”

82. Zawsze istnieje wielka rozbieżność między tym, jak ludzie rozumieją swoją własną naturę, a sposobem, w jaki Bóg ją obnaża. Nie jest to błąd w tym, co Bóg objawia, lecz raczej ludzka nieumiejętność dogłębnego zrozumienia własnej natury. Ludzie nie posiadają fundamentalnego czy substancjalnego zrozumienia samych siebie; zamiast tego koncentrują się na swoich działaniach i zewnętrznych wyrażeniach i to na nie poświęcają swoją energię. Nawet gdyby ktoś czasami powiedział coś o rozumieniu siebie, nie byłoby to zbyt głębokie. Nikt nigdy nie pomyślał, że jest jakimś typem osoby czy posiada jakiś typ natury dlatego, że zrobił taką czy inną rzecz lub ujawnił coś w pewnym aspekcie. Bóg objawił naturę i substancję człowieczeństwa, ale ludzie rozumieją, że ich sposób robienia rzeczy i sposób mówienia są niedoskonałe i wadliwe; dlatego tak trudno jest ludziom wcielać prawdę w życie. Ludzie myślą, że ich błędy są tylko chwilowymi manifestacjami, które ujawniają się przez nieostrożność, a nie objawieniami samej ich natury. Ci, którzy w ten sposób się postrzegają, nie są w stanie wcielić prawdy w życie, ponieważ nie potrafią przyjąć jej jako prawdy i nie odczuwają pragnienia prawdy; kiedy więc wcielają prawdę w życie, tylko pobieżnie przestrzegają zasad. Ludzie nie postrzegają własnej natury jako zbyt skażonej, wierzą też, że nie są aż tak źli, aby zasłużyć na zniszczenie lub karę. Sądzą, że kłamać od czasu do czasu to nic takiego i uważają, że są dużo lepsi, niż byli kiedyś; jednakże w rzeczywistości, według standardów, istnieje tu wielka różnica, ponieważ ludzie mają jedynie pewne działania, które otwarcie nie naruszają prawdy, ale w rzeczywistości nie wcielają oni prawdy w życie.

z rozdziału „Zrozumienie natury i wcielanie prawdy w życie” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”

83. Dopóki ludzie nie doświadczą Bożego dzieła i nie zdobędą prawdy, kontroluje ich i dominuje nad nimi ich szatańska natura. Co konkretnie obejmuje ta natura? Na przykład, dlaczego jesteś samolubny? Dlaczego chronisz swoją pozycję? Dlaczego twoje emocje są tak silne? Dlaczego kochasz rzeczy, które są niesprawiedliwe? Dlaczego kochasz te niegodziwości? Jaka jest główna przyczyna umiłowania przez ciebie tych rzeczy? Skąd pochodzą? Do tej pory wszyscy zrozumieliście, że dzieje się tak głównie z powodu zawartej w nich trucizny szatana. Jeśli chodzi o to, czym jest trucizna szatana, to da się to w pełni wyrazić słowami. Na przykład, jeśli zapytasz jakichś złoczyńców, dlaczego tak postępują, odpowiedzą: „Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego”. To jedno powiedzenie wyraża samo sedno problemu: logika szatana stała się życiem ludzi. Robią coś w takim czy innym celu, ale robią to wyłącznie ze względu na siebie. Wszyscy ludzi myślą, że „każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego”. To jest życie i filozofia człowieka, a zarazem reprezentacja ludzkiej natury. „Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego” – to stwierdzenie jest właśnie trucizną szatana, a gdy zostaje przyswojona przez ludzi, staje się ich naturą. Słowa te odsłaniają naturę szatana, w pełni ją przedstawiają. Ta trucizna staje się życiem ludzi, jak również fundamentem ich istnienia, a skażona ludzkość jest przez to konsekwentnie zdominowana od tysięcy lat. Wszystko, co szatan robi, jest dla niego samego. Pragnie on prześcignąć Boga, uwolnić się od Niego i samemu dysponować władzą i posiadać wszystko, co Bóg stworzył. Po skażeniu człowieka przez szatana stali się aroganccy, i zarozumiali, samolubni i nikczemni, zainteresowani wyłącznie własną korzyścią. Dlatego ich natura jest naturą szatana. W rzeczywistości motta wielu ludzi wyrażają i odzwierciedlają ich naturę. Bez względu na to, jak próbują to ukryć, ich natura ujawni się we wszystkim, co robią i we wszystkim, co mówią. Są tacy, którzy nigdy nie mówią prawdy i dobrze udają, ale gdy inni wejdą się z nimi w interakcje, po jakimś czasie ujawnia się ich natura. W końcu inni wyciągają taki wniosek: ta osoba nigdy nie mówi ani słowa prawdy i jest kłamliwa. To stwierdzenie jest świadectwem natury takiej osoby i obrazuje ją; filozofią życia takiej osoby jest nie mówić nikomu prawdy, a także nikomu nie wierzyć. W naturze człowieka zawiera się wiele szatańskiej filozofii. Czasami sam nie widzisz tego wyraźnie i nie jesteś tego świadomy, ale w każdej chwili żyjesz na jej podstawie. I myślisz, że jest to bardzo poprawne i rozsądne. Filozofia szatana staje się prawdą człowieka i ludzie żyją w zupełnej zgodności z jego filozofią bez żadnego sprzeciwu. Dlatego właśnie człowiek zawsze ujawnia naturę szatana i pod wszystkim względami żyje według szatańskiej filozofii. Natura szatana jest życiem człowieka.

z rozdziału „Jak obrać ścieżkę Piotra” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”

Wstecz: (V) Słowa na temat rozumienia dzieła Ducha Świętego i rozpoznania działania złych duchów

Dalej: (VII) Słowa na temat tego, jak być osobą uczciwą

Skontaktuj się z nami w dowolnym czasie, jeśli w swojej wierze napotykasz na jakieś trudności czy wątpliwości.
Skontaktuj się z nami przez Messenger
Skontaktuj się z nami przez WhatsApp

Powiązane treści

Przedmowa

Choć wielu ludzi wierzy w Boga, niewielu rozumie, czym jest wiara w Niego i co należy robić, aby być według Bożego serca. Wynika to z tego,...

Ustawienia

  • Tekst
  • Motywy

Jednolite kolory

Motywy

Czcionka

Rozmiar czcionki

Odstęp pomiędzy wierszami

Odstęp pomiędzy wierszami

Szerokość strony

Spis treści

Szukaj

  • Wyszukaj w tym tekście
  • Wyszukaj w tej książce