Ⅰ

Przez wieki

strumyczek płynął u stóp góry,

subtelnie podążając wyżłobionym w niej torze.

Powrócił do domu, połączył się z rzeką i wpłynął do morza.

Pod osłoną góry strumień nigdy się nie gubił.

Mały strumień i wielka góra polegali na sobie,

powstrzymywali się nawzajem, zależeli od siebie wzajemnie.

Ⅱ

Przez wieki silny wiatr się nie zmieniał.

Zawsze wiał na górę, rzucał w nią chmurami piasku, nawiedzał ją,

jak robił to zawsze.

Zagrażał górze,

lecz nigdy nie przedarł się przez jej środek.

Trwali nadal tak samo jak zawsze.

Silny wiatr i wielka góra polegali na sobie,

powstrzymywali się nawzajem, zależeli od siebie wzajemnie.

Ⅲ

Przez wieki wielka fala nigdy nie opadła

i nigdy nie przestała rosnąć.

Ryczała i kipiała, ryczała i kipiała na nowo.

Jednak wielka góra nigdy nawet nie drgnęła.

Spoglądała na ocean,

a stworzenia w morzu mnożyły się i rozwijały.

Wielka fala i wielka góra polegały na sobie,

powstrzymywały się nawzajem, zależały od siebie wzajemnie.

Wielka fala i wielka góra polegały na sobie,

powstrzymywały się nawzajem, zależały od siebie wzajemnie.

Adaptacja na podstawie: Sam Bóg, Jedyny VII, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga