Ⅰ

Ze wszystkich potwornych uczynków

popełnionych przez lud Sodomy,

skrzywdzenie Bożych sług było

wierzchołkiem góry lodowej,

świadectwem ich nikczemnej natury,

zaledwie kroplą w morzu.

Bóg więc postanowił zniszczyć ich ogniem.

Tak, Bóg wyniszczył ich ogniem.

Zniszczenie Sodomy

wstrzymało ambicję szatana,

by niszczyć i pochłaniać ludzi,

sprzeciwiać się Bogu.

To znak hańby tych ludzi bezbożnych,

pogrążających się w występku.

To objawienie

sprawiedliwego usposobienia Boga.

Ⅱ

Bóg nie zesłał powodzi ni burzy,

wstrząsów ni tsunami.

Wybrał ogień, by miasto zginęło do szczętu.

By zetrzeć je z powierzchni ziemi,

nie tylko jego formę i strukturę,

lecz także dusze wszystkich mieszkańców.

Wszystko uległo zniszczeniu,

wszyscy ludzie z miasta przestali istnieć.

Wszystkie rzeczy związane z Sodomą,

wszystko zostało zniszczone,

nie czekało tych ludzi żadne drugie życie.

Bóg wymazał ich ze swego stworzenia

i z ludzkości – na całą wieczność.

Zniszczenie Sodomy

wstrzymało ambicję szatana,

by niszczyć i pochłaniać ludzi,

sprzeciwiać się Bogu.

To znak hańby tych ludzi bezbożnych,

pogrążających się w występku.

To objawienie

sprawiedliwego usposobienia Boga.

Ⅲ

Zniszczenie ogniem oznaczało

koniec grzechu w tym mieście.

Grzech został powstrzymany i przestał istnieć.

Zło szatana straciło żyzną glebę,

i swój cmentarz, gdzie mogło trwać i żyć.

W wojnie Boga z szatanem

ogień oznacza Boże zwycięstwo,

znamię piętnujące szatana.

Zniszczenie Sodomy

wstrzymało ambicję szatana,

by niszczyć i pochłaniać ludzi,

sprzeciwiać się Bogu.

To znak hańby tych ludzi bezbożnych,

pogrążających się w występku.

To objawienie

sprawiedliwego usposobienia Boga.

Adaptacja na podstawie: Sam Bóg, Jedyny II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga