Boże miłosierdzie i tolerancja istnieją,

lecz gdy gniew swój rozpali, Jego świętość i sprawiedliwość

ujawniają, że Bóg nie znosi obrazy.

Gdy człowiek w pełni jest posłuszny Bożym rozkazom

i jak On chce postępuje,

wtedy Bóg w obfitości swe miłosierdzie

wylewa na człowieka.

Lecz gdy człowiek jest pełen zepsucia,

nienawiści, wrogości do Niego,

Bóg ujawnia swój wielki gniew.

A w jakim stopniu swój gniew ukaże?

Jego gniew nie ustąpi,

dopóki nie ustaną złe czyny człowieka i jego opór,

dopóki nie znikną sprzed Jego oczu.

Dopiero wtedy ustąpi Boży gniew.

Kimkolwiek osoba ta jest,

jeśli jej serce oddaliło się od Boga,

a ona odwróciła się, by już nie wrócić,

to nieważne, jak widocznie czy chętnie

chce Boga swoim ciałem i myślą czcić,

naśladować i słuchać,

gdy jej serce od Boga odwróci się,

rozpali się Boży gniew już na zawsze.

Kiedy Bóg swój gniew uwolni,

dając wcześniej wiele okazji człowiekowi,

nie będzie mógł go już cofnąć,

i nie okaże już łaski i tolerancji takiej osobie!

To jest ta strona usposobienia Bożego,

która nie zniesie obrazy.

Jest tolerancyjny, miłosierny

dla tego co miłe, piękne i dobre,

lecz dla tego co złe, grzeszne i podłe

gniewem takim zapłonął, którego nic nie powstrzyma.

Takie są dwa dominujące aspekty usposobienia Boga,

od początku aż do końca przez Boga objawione:

obfite miłosierdzie i wielki gniew,

obfite miłosierdzie i wielki gniew.

Niezwykłe, obfite miłosierdzie.

Takie jest Boże prawe usposobienie:

obfite miłosierdzie i wielki gniew,

obfite miłosierdzie i gniew wielki.

Niezwykłe, obfite miłosierdzie.

Obfite miłosierdzie i wielki gniew,

obfite miłosierdzie i gniew wielki.

Niezwykłe, obfite miłosierdzie.

Adaptacja na podstawie: Boże dzieło, Boże usposobienie i Sam Bóg II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga