Ⅰ

Dobre zamiary, rada ostatnich dni

budzą człowieka z głębokiego snu.

Bolesne wspomnienia,

pozostałe zmazy torturują moje sumienie.

Skonfundowany, modlę się w strachu.

Z ręką na sercu żałuję.

Jesteś tak dobry, lecz oszukałem Ciebie fałszywą miłością.

Gorliwe słowa pozostają we mnie.

Nienawidzę tego, jak podłym bywałem.

Z pustymi dłońmi zwracam się do Twoich słów.

Zbyt zawstydzony, by widzieć Ciebie.

Gorliwe słowa pozostają we mnie.

Nienawidzę tego, jak podłym bywałem.

Z pustymi dłońmi zwracam się do Twoich słów.

Zbyt zawstydzony, by widzieć Cię, by widzieć Cię.

Ⅱ

Moja zła dusza nie znała żalu.

Żyjąc w grzechu, bez strachu. Nie dbając o to, jak się czułeś.

Pragnąc tylko Twojej łaski. W niepokoju i samoużalaniu,

przepraszam, ale przestać nie mogę.

Trudno ukryć oszukiwanie się.

Gorliwe słowa pozostają we mnie.

Nienawidzę tego, jak podłym bywałem.

Z pustymi dłońmi zwracam się do Twoich słów.

Zbyt zawstydzony, by widzieć Ciebie.

Gorliwe słowa pozostają we mnie.

Nienawidzę tego, jak podłym bywałem.

Z pustymi dłońmi zwracam się do Twoich słów.

Zbyt zawstydzony, by widzieć Cię, by widzieć Cię.

Ⅲ

Nie wiedząc, że jesteś wierny,

uważnie szukałem drogi wyjścia.

Gdy Twoje dzieło się dokona,

któż powstrzymać będzie Cię mógł?

Wszystko, co pozostaje to westchnienia i żale.

Życie w grzechu, zepsuciu. Wina w sercu mym wzbiera.

Gorliwe słowa pozostają we mnie.

Nienawidzę tego, jak podłym bywałem.

Z pustymi dłońmi zwracam się do Twoich słów.

Zbyt zawstydzony, by widzieć Ciebie.

Gorliwe słowa pozostają we mnie.

Nienawidzę tego, jak podłym bywałem.

Z pustymi dłońmi zwracam się do Twoich słów.

Zbyt zawstydzony, by widzieć Cię, by widzieć Cię.