I

Siedzę w ciszy ze słowem Boga u boku.

Modlę się przy lekturze Bożych słów i zastanawiam nad sobą.

Dzięki zrozumieniu prawdy widzę, że jestem zubożała na duchu i żałosna.

Bóg przelał krew swego serca, by mnie oczyścić i zbawić;

jeśli nie wypełnię swego obowiązku,

nie dam rady stanąć przed Jego obliczem.

Ach… Przeczytałam słowo Boże i zrozumiałam prawdę,

czemu więc nie umiem jej praktykować?

Czuję wyrzuty sumienia, obwiniam się i płaczę.

II

Siedzę w ciszy ze słowem Boga u boku.

Z uwagą rozważam prawdy zawarte w Jego słowie.

Poprzez osąd i demaskowanie widzę, że jestem bardzo zepsuta.

Boża świętość i sprawiedliwość budzą mój podziw.

Czuję niepokój – kiedy będę w stanie się zmienić?

Ach… Jak mam współpracować z Bogiem i jaką muszę zapłacić cenę?

Rozumiem prawdę, lecz urzeczywistnić jej nie umiem;

jak niby zasługuję na to, by żyć przed obliczem Boga?

III

Siedzę w ciszy ze słowem Boga u boku.

Milczę przed Bogiem, myśląc o Jego dziele,

i o tym, ile miłości jest w Jego karceniu i uszlachetnianiu.

Bóg oferuje mi swoje zbawienie, lecz ja jestem zbyt buntownicza;

źle Go rozumiem i narzekam, co tylko pogłębia Jego ból.

Ach… Nie odwdzięczyłam się za łaskę Bogu, lecz zraniłam Jego serce.

Bez sumienia nie jestem godna miana człowieka.

Czuję się winna, a im więcej o tym myślę, tym bardziej mnie to boli.

IV

Siedzę w ciszy ze słowem Boga u boku.

W słowie Bożym poznaję samą siebie.

Nie praktykuję prawdy,

a to, co urzeczywistniam, jest nadal podobieństwem szatana.

Bóg gorliwie i cierpliwie karmił mnie i podlewał przez wiele lat;

płonie w Nim niepokój – On nie może się doczekać, aż się zmienię.

Ach… Teraz, gdy rozumiem intencje Boga, jak mogę Go zawieść?

Chcę dążyć do prawdy, wypełniać swój obowiązek

i urzeczywistniać człowieczeństwo, aby pocieszyć Boże serce.