Ⅰ

Jesteście zbyt buntowniczy, wasz opór jest zbyt wielki. Spoglądacie na Mnie z góry, jesteście wobec Mnie zbyt zimni, kochacie Mnie za słabo i za mocno Mnie nienawidzicie. Gardzicie Moim dziełem i lekceważycie Moje działania. Gdzie wasze posłuszeństwo? Gdzie wasz charakter? Gdzie wasza miłość? Kiedy pokazaliście, że macie w sobie trochę miłości? Kiedy traktowaliście Moje dzieło poważnie?

Ⅱ

Czy kiedykolwiek zdaliście sobie sprawę z tego, co dziś robicie? Mianowicie panoszycie się po świecie, spiskujecie przeciw sobie, zwodzicie siebie nawzajem, zachowujecie się podstępnie, zdradliwie i bezwstydnie, nie znacie prawdy, jesteście perfidni oraz zwodniczy, używacie pochlebstw, myślicie, że macie zawsze racje i uważacie siebie za lepszych od innych, jesteście aroganccy, postępujecie nieokrzesanie niczym dzikie zwierzęta górskie i gruboskórnie niczym król bestii – czy rzeczywiście przypominacie istoty ludzkie? Jesteście nieposłuszni i nierozsądni. Nigdy nie traktowaliście Mego słowa niczym skarbu, lecz zamiast tego przyjęliście postawę pogardliwą.

Ⅲ

Skąd w takim razie mają pochodzić osiągnięcia, prawdziwie ludzkie życie i piękne nadzieje? Czy twoja ekstrawagancka wyobraźnia naprawdę uratuje cię z paszczy tygrysa? Czy naprawdę uratuje cię przed spłonięciem w ogniu? Czy upadłbyś tak nisko, gdybyś postrzegał Me dzieło jako bezcenny skarb? Czy twojego losu naprawdę nie można zmienić? Czy jesteś gotów umrzeć z takim żalem w sercu?

Adaptacja na podstawie: Istota i tożsamość człowieka, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło