I

Obdarzę Moimi cennymi owocami tych pracowitych rolników z ziemi Kanaan, którzy witają Mój powrót żarliwie i sumiennie. Chcę tylko, by niebiosa trwały wiecznie, a co więcej, by człowiek nigdy się nie starzał; aby niebiosa i człowiek już zawsze zaznawali odpoczynku, a te wiecznie zielone „sosny i cyprysy” – zawsze już towarzyszyły Bogu i niebiosom we wspólnym wkraczaniu w erę doskonałości.

II

Oddaję przeznaczenie ludzkości w ręce człowieka, pozostawiam muwszystkie Me bogactwa, rozsypuję życie moje pośród ludzi, sadzę ziarno Mego życia w glebie ludzkiego serca, pozostawiam człowiekowi wieczne wspomnienia, pozostawiam ludzkości całą Moją miłość i daję człowiekowi wszystko to, co człowiek we Mnie ceni. Obdarzyłem już ludzkość wszystkim, czym jestem. Pozostawiłem już człowiekowi całe swe życie i bez słowa ciężko pracowałem, by wykarczować piękną krainę miłości dla ludzkości; nigdy nie przedstawiłem człowiekowi swych słusznych wymagań i nie robiłem nic innego, jak tylko zwyczajnie okazywałem posłuszeństwo ustaleniom człowieka oraz stwarzałem ludzkości piękniejsze jutro.

Dzieło i wejście (10), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło