W Moim świetle ludzie znów widzą światło. W Moim słowie ludzie zyskują rzeczy, którymi mogą się cieszyć. Przybyłem ze Wschodu, wyruszyłem ze Wschodu. Kiedy światło Mojej chwały jaśnieje, niezliczone narody są oświetlone, wszystko jest rozświetlone, ani jedna rzecz nie pozostaje w ciemności. W królestwie życie, które lud Boży wiedzie z Bogiem, jest niezmiernie szczęśliwe. Wody tańczą z radości na widok błogosławionego życia ludzi, góry wraz z ludźmi cieszą się Moją obfitością. Wszyscy ludzie starają się, ciężko pracują, okazują swoje oddanie w Moim królestwie. W królestwie nie ma już buntu, nie ma już oporu; niebiosa i ziemia polegają na sobie nawzajem, człowiek i Ja zbliżamy się do siebie połączeni głębokim uczuciem, żyjąc słodko razem, opierając się o siebie nawzajem... W tym czasie formalnie rozpoczynam Moje życie w niebie. Szatan nie sieje już niepokoju, a ludzie wchodzą w stan odpoczynku. We wszechświecie Moi wybrańcy żyją w świetle Mojej chwały, błogosławieni ponad miarę, nie jako ludzie żyjący wśród ludzi, lecz jako ludzie żyjący z Bogiem. Wszyscy ludzie doświadczyli skażenia przez szatana i wypili do dna gorycz i słodycz życia. Jakże mieliby się teraz nie radować, żyjąc w Moim świetle? Jak mogliby lekkomyślnie zrezygnować z tej pięknej chwili i pozwolić jej przeminąć? Wy, ludzie! Pospieszcie, by zaśpiewać pieśń w waszych sercach i z radości zatańczyć dla Mnie! Pospieszcie, by wznieść wasze szczere serca i Mi je ofiarować! Pospieszcie, by bić w bębny i grać dla Mnie radośnie! Promieniuję Moją rozkoszą sponad wszechświata! Ludziom objawiam Moje chwalebne oblicze! Zawołam donośnym głosem! Przekroczę granice wszechświata! Już króluję wśród ludzi! Jestem wywyższony przez ludzi! Płynę przez błękitne niebiosa, a ludzie idą wraz ze Mną. Chodzę wśród Mojego ludu, a on Mnie otacza! Serca ludzi tryskają radością, ich donośne pieśni wstrząsają wszechświatem, rozdzierając firmament! Wszechświat nie jest już spowity mgłą; nie ma już błota, nie gromadzą się już ścieki. Święci ludzie wszechświata! Pod Moim nadzorem ukazują swoje prawdziwe oblicze. Nie są ludźmi, których pokrywa brud, lecz świętymi czystymi jak jadeit, wszyscy oni są Moimi umiłowanymi, wszyscy są Moją radością! Wszystkie rzeczy powracają do życia. Wszyscy święci powrócili, by służyć Mi w niebie, wchodząc w Moje ciepłe objęcia, już nie płacząc, już się nie martwiąc, ofiarowując się Mnie, wracając do Mojego domu, a w swojej ojczyźnie będą Mnie miłować bez przerwy! Niezmiennie przez całą wieczność! Gdzież jest smutek! Gdzież są łzy! Gdzież jest ciało! Ziemi już nie ma, ale niebiosa trwają wiecznie. Ukazuję się niezliczonym ludziom, a niezliczeni ludzie Mnie wychwalają. To życie, to piękno, od niepamiętnych czasów aż do końca czasu, nie ulegnie zmianie. To jest życie królestwa.