Ⅰ

Upływa czas, przemija życie. Lata znikają jak sen.

Ludzie wciąż gonią za sławą i bogactwem.

Żyjąc dla rzeczy cielesnych,

nie poświęcili niczego dla prawdy.

Tak właśnie tak przemijają ich młode lata.

Nikt nie myśli o Bożej męce, o tym, jak piękny jest Bóg.

Przemijają puste, bezmyślne dni, żaden z nich nie został przeżyty dla Boga,

Żaden nie sprawił, by na ustach Boga zagościł uśmiech - pustka i przeciętność.

Kto zrozumiał serce Boga?

Kto potrafi żyć i umierać z Bogiem?

Kto ceni wszystkie Boże słowa?

Kto wszystko Bogu poświęcił?

Czy wiosenne kwiaty przestaną kwitnąć?

Prawdziwa miłość jest tutaj na tym świecie.

Smutek i radość, upadki i wzloty,

Cykl pór roku wciąż toczy się.

Rok po roku Bóg jest porzucany. Tragiczny świat!

Ⅱ

Człowiek ma dom, miejsce spokoju, ale Bóg nie ma gdzie głowy oprzeć.

Jak wielu się poświęca?

On doświadczył zimna,

On zniósł cierpienie całego świata - przebył trudną drogę, by znaleźć współczucie.

Niespokojny o człowieka, Bóg w pośpiechu wędruje przez ziemię, niestrudzony w działaniu.

Zmieniają się epoki, lecz On niezmiennie daje ludziom wszystko.

Kto dba o Jego bezpieczeństwo?

Kto pytał o Jego wygody?

Ludzie stawiają Bogu wymogi,

lecz nigdy nie myślą o tym, czego On chce.

Szczęśliwi w rodzinnym gronie, dlaczego doprowadzają Go do łez?

Czy wiosenne kwiaty przestaną kwitnąć?

Prawdziwa miłość jest tutaj na tym świecie.

Smutek i radość, upadki i wzloty,

Cykl pór roku wciąż toczy się.

Rok po roku Bóg jest porzucany. Tragiczny świat!