Wszyscy wierzący w Pana ufają obietnicy Pana Jezusa: „Idę, aby wam przygotować miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i wezmę was do siebie, żebyście, gdzie ja jestem, i wy byli” (J 14:2-3). Wielu ludzi, opierając się na słowach Pana, czeka, aż Pan Jezus przyjdzie i pochwyci ich do królestwa niebieskiego. Wierzą, że obietnica Pana nie pójdzie na marne i że kiedy On przyjdzie, z pewnością pochwyci ludzi bezpośrednio w powietrze. Jeśli ludzie wciąż są na ziemi i nie zostali pochwyceni, myślą, że dowodzi to, iż Pan nie powrócił. Czy ten pogląd jest słuszny?

Pan Jezus zmartwychwstał i wstąpił do nieba, by przygotować dla nas miejsce. Ale czy wiecie, w jaki sposób to miejsce przygotował? Czy wiecie, czego wymagały te przygotowania? Czy macie pewność, że to, co Pan dla nas przygotował, to wejście do nieba za naszego życia? Czy może chodzi o wejście do królestwa duchowego po śmierci? W świecie religijnym wielu ludzi czeka na to, żeby Pan pochwycił ich i zabrał do królestwa niebieskiego, ale czy zadają sobie pytanie, gdzie dokładnie jest to królestwo? Dokąd są zabierani ci, którzy powitali Pana i zostali pochwyceni? Niektórzy mówią: „Oczywiście, zostają pochwyceni w powietrze na spotkanie z Panem”. Ale czy naprawdę tak jest? Jak ludzie mieliby żyć w powietrzu? Czy osoba cielesna jest w stanie dalej żyć po pochwyceniu w powietrze? Inni mówią: „Zostają pochwyceni i zabrani do nieba!”. Czym jest niebo i sfera duchowa? To tam ludzie udają się po śmierci. Nasze fizyczne ciała nie mogą bezpośrednio wejść do sfery duchowej; do sfery duchowej możemy wejść dopiero po śmierci. Pan prorokował o swoim powrocie, abyśmy powitali Go, póki żyjemy. Umierania i powrotu do sfery duchowej nie można nazwać powitaniem Pana. Czy zatem wiara w to, że wejście do królestwa niebieskiego oznacza pochwycenie w powietrze, nie jest tylko ludzkim wyobrażeniem? To po prostu nierealistyczne. Jeśli nasze pojmowanie proroctw Pana jest zniekształcone, oczekiwanie na powrót Pana może być daremnym trudem – po prostu czekaniem na próżno.

Zatem, czy miejsce, które Pan dla nas przygotował, znajduje się w niebie, czy na ziemi? Spójrzmy, co mówi Modlitwa Pańska: „Niech przyjdzie twoje królestwo, niech się dzieje twoja wola na ziemi, tak jak w niebie” (Mt 6:10). Ponadto Księga Objawienia prorokuje: „A ja, Jan, zobaczyłem święte miasto, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga (…). Oto przybytek Boga jest z ludźmi i będzie mieszkał z nimi. Oni będą jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i będzie ich Bogiem” (Obj 21:2-3). „Królestwa świata stały się królestwami naszego Pana i jego Chrystusa i będzie królować na wieki wieków” (Obj 11:15). Proroctwa te wspominają, że „Królestwa świata stały się królestwami naszego Pana i jego Chrystusa”, o „świętym mieście, nowym Jeruzalem, zstępującym z nieba od Boga” oraz o tym, że „przybytek Boga jest z ludźmi”. Odnosi się to do urzeczywistnienia królestwa Chrystusa na ziemi. Bóg ustanowi swoje królestwo na ziemi. Pan Jezus prosi nas, byśmy modlili się o przyjście królestwa Bożego na ziemię, aby Jego wola działa się na ziemi. Nigdy nie powiedział, że królestwo Boże zostanie ustanowione w niebie, a tym bardziej nie kazał nam mieć nadziei, że pewnego dnia zostaniemy pochwyceni w powietrze. Pomyślcie o tym wszyscy – czyż tak nie jest? Jeśli więc zawsze mamy nadzieję na pochwycenie w powietrze, by wejść do królestwa Bożego, czyż nie jest to niezgodne ze słowami Pana i Jego intencjami? Królestwa ziemi staną się królestwem Boga. Pan przychodzi, by w dniach ostatecznych wykonywać swoje dzieło na ziemi, więc królestwo niebieskie jest na ziemi. Gdzie jest Pan, tam jest królestwo niebieskie. Królestwo niebieskie zostanie ostatecznie urzeczywistnione na ziemi.

Co więc znaczy to, że Pan poszedł przygotować dla nas miejsce? Głównie przygotował On na ziemi rodziny, w których mieli się urodzić wybrańcy Boży, odpowiednie okoliczności oraz szansę na powitanie Pana i uczestnictwo w uczcie. Zatem miejsce, w którym rodzą się wybrańcy Boży, oraz okoliczności, w których przyjmują oni dzieło Boga, zostały z góry wyznaczone przez Boga. Co więc Pan miał na myśli, mówiąc: „żebyście, gdzie ja jestem, i wy byli”? Bóg stał się Synem Człowieczym i przyszedł na ziemię. Toteż my, jako wybrańcy Boży, urodziliśmy się w dniach ostatecznych i przybyliśmy na ziemię, by przyjąć Boże dzieło i zbawienie. To właśnie Pan miał na myśli, mówiąc o przygotowaniu dla nas miejsca! Pan powrócił w dniach ostatecznych, ale tylko nieliczni w świecie religijnym usłyszeli głos Boga i zwrócili się do Niego, przyjmując Boga Wszechmogącego. Ci ludzie zostali pochwyceni.

Bóg stał się teraz ciałem jako Syn Człowieczy i wyraża prawdę, by wykonywać dzieło osądzania. Kiedy słyszymy głos Boga, witamy Pana i zostajemy pochwyceni przed tron Boga, jest to prawdziwe „pochwycenie”. Kiedy kościół zostaje pochwycony, nie oznacza to, że pochwyceni zostają wszyscy wierzący, lecz raczej, że pochwycone zostają panny mądre, które słyszą głos Boga i witają Pana. Jakie więc dzieło wykonuje Bóg po tym, jak ludzie zostają pochwyceni? To, o czym prorokuje Biblia: „Nadszedł bowiem czas, aby sąd rozpoczął się od domu Bożego” (1P 4:17). To Bóg Wszechmogący wyraża prawdę, by wykonywać dzieło osądzania. Wypełnia to proroctwo Pana Jezusa: „Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść. Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę” (J 16:12-13). Dzieło osądzania w dniach ostatecznych wykonywane przez Boga Wszechmogącego ma na celu ustanowienie królestwa Chrystusa na ziemi. Zanim rozpoczną się wielkie kataklizmy, Bóg stworzy grupę zwycięzców. Ta grupa zwycięzców będzie filarami w królestwie Bożym; to oni będą królować z Bogiem w królestwie Chrystusa. Ci, którzy zostaną udoskonaleni przez Boga podczas kataklizmów, będą ludem Jego królestwa. Wszyscy ci, którzy konsekwentnie odmawiają przyjęcia dzieła Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych, zostaną zdemaskowani i wyeliminowani przez Boga i nie będą mieli udziału w królestwie Chrystusa. Dzisiaj Bóg Wszechmogący stworzył już grupę zwycięzców w Chinach. Ci zwycięzcy składają świadectwo o Bogu na całym świecie, krzewiąc i szerząc ewangelię królestwa Bożego. Teraz jest kluczowy czas, w którym Bóg pośród kataklizmów doskonali swój lud we wszystkich narodach. Wszyscy, którzy przyjmują dzieło Boga w dniach ostatecznych, podążyli śladami Baranka i zostali pochwyceni przed oblicze Boga. Wybrańcy Boży jedzą i piją Jego słowa, doświadczyli Jego osądzania i karcenia, a ich zepsute usposobienie zostało oczyszczone i zmienione. Wszyscy oni złożyli prawdziwe świadectwa. Bóg pozyskał już grupę zwycięzców. Kiedy dzieło Boga zostanie zakończone i nadejdą wielkie kataklizmy ostatnich trzech i pół roku, to królestwo należące do szatana zostanie z hukiem doszczętnie zniszczone. Wszystkie złe siły, które sprzeciwiają się Bogu, również zostaną zniszczone, a królestwo Chrystusa zostanie wówczas w pełni urzeczywistnione na ziemi. Wtedy ci, którzy zostali zbawieni, wejdą do królestwa z Bogiem i będą wspólnie cieszyć się odpoczynkiem. Wypełni to słowa Boga Wszechmogącego: „Kiedy Moje słowa się dopełniają, na ziemi stopniowo tworzy się królestwo i człowiek krok po kroku wraca do normalności, a tym samym na ziemi ustanowione zostaje królestwo w Moim sercu. W królestwie tym cały lud Boży odzyskuje normalne ludzkie życie. Przeminęła mroźna zima i zastąpił ją świat wiosennych miast, w których wiosna trwa przez cały rok. Ludzie nie są już narażeni na posępność człowieczego świata, już nie muszą znosić chłodu świata człowieka. Ludzie nie walczą ze sobą, państwa nie toczą ze sobą wojen, nie ma już rzezi ani płynącej z niej krwi; wszystkie kraje wypełnia radość, wszędzie między ludźmi jest mnóstwo ciepła. Chodzę po świecie, cieszę się, siedząc na Moim tronie, i zamieszkuję między gwiazdami. Anioły składają Mi w ofierze nowe pieśni i tańce. Ich własna kruchość już nie wywołuje łez spływających po ich twarzach. Nie słyszę już przede Mną anielskiego płaczu i nikt już nie zwierza Mi się ze swoich kłopotów. Dziś wszyscy żyjecie przede Mną; jutro będziecie przebywać w Moim królestwie. Czyż nie jest to największe błogosławieństwo, jakim obdarzam człowieka?” (Słowa Boże do całego wszechświata, rozdz. 20, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).