I

Kiedy człowiek wejdzie w wieczne przeznaczenie, będzie czcić Stwórcę, a ponieważ człowiek będzie już zbawiony i wkroczy do wieczności, nie będzie już dłużej dążyć do żadnych celów, a tym bardziej nie będzie musiał martwić się byciem oblężonym przez szatana. W owym czasie każda osoba pozostanie na swoim miejscu i będzie wykonywać swoje obowiązki, a choć nie zostanie skarcona ani osądzona, każda będzie wykonywać swoje obowiązki. W tym czasie człowiek będzie istotą stworzoną zarówno pod względem tożsamości, jak i statusu. Nie będzie już rozróżnienia między wysokim a niskim statusem; po prostu każdy będzie pełnił inną funkcję. Jednak człowiek będzie nadal żyć w miejscu przeznaczenia, które jest uporządkowane i odpowiednie dla ludzkości; człowiek będzie wykonywać swoje obowiązki w imię oddawania czci Stwórcy i to właśnie ta ludzkość będzie ludzkością wieczności.

II

W tym czasie człowiek zyska życie iluminowane przez Boga, życie pod Bożą opieką i ochroną, i będzie żył razem z Bogiem. Ludzkość będzie prowadzić normalne życie na ziemi i wszyscy ludzie wejdą na właściwą drogę. Trwający sześć tysięcy lat plan zarządzania doprowadzi do całkowitego pokonania szatana, czyli Bóg odnowi pierwotny obraz człowieka po stworzeniu go na ziemi i, w związku z tym, pierwotne intencje Boga zostaną spełnione. Dopiero gdy dobiegnie końca trwające sześć tysięcy lat Boże dzieło zarządzania, życie całej ludzkości oficjalnie rozpocznie się na ziemi; dopiero wtedy człowiek będzie wiódł wspaniałe życie, a Bóg przywróci swój pierwotny cel, jaki przyświecał stworzeniu człowieka, a także pierwotne podobieństwo człowieka.

Przywrócenie normalnego życia człowieka i doprowadzenie go do cudownego miejsca przeznaczenia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło