„Słowa Boże dla całego wszechświata: Wszyscy ludzie, radujcie się!” | Fragment 583

W Mojej światłości ludzie znów widzą światło. W Moim słowie odnajdują rzeczy, którymi się radują. Przybyłem ze Wschodu i stamtąd pochodzę. Gdy Moja chwała jaśnieje, światło pada na wszystkie narody. Wszystko staje się jawne i nic nie trwa w ciemności. Życie, które lud Boży wiedzie u boku Boga w królestwie, jest niepomiernie szczęśliwe. Wody tańczą z radością na widok błogosławionego życia Mego ludu, a góry cieszą się wraz z nim obfitością Mojej łaski. W Moim królestwie wszyscy ludzie się starają, ciężko pracują i okazują lojalność. W Moim królestwie nie ma już buntu, nie ma oporu. Niebiosa i ziemia zależą od siebie nawzajem, a człowieka i Mnie coraz ściślej łączy głębokie uczucie, i w słodkiej błogości życia tulimy się do siebie… Jest to czas, w którym formalnie rozpoczynam swoje życie w niebie. Szatan niczego już nie zakłóca, a ludzie wchodzą w odpoczynek. W całym wszechświecie Moi wybrańcy żyją w Mojej chwale, błogosławieni ponad wszelką miarę – nie jako ludzie wśród ludzi, lecz jako ludzie żyjący z Bogiem. Cała ludzkość była poddana szatańskiemu skażeniu i wypiła gorycz i słodycz życia do samego dna. Jakże człowiek ma się teraz nie cieszyć, żyjąc w Moim świetle? Jakże ma pochopnie zrezygnować z tej cudownej chwili i pozwolić jej minąć? Ludzie! Śpiewajcie dla Mnie pieśni płynące z głębi serca i tańczcie z radości! Wznieście i ofiarujcie mi swe szczere serca! Uderzajcie w bębny i grajcie dla Mnie radośnie! Promieniuję zachwytem na cały wszechświat! Objawiam ludziom Moje chwalebne oblicze! Zawołam donośnym głosem! Przekroczę wszechświat! Już dzisiaj rządzę pośród ludu! Ludzie Mnie wywyższają! Płynę po błękitnym niebie, a lud idzie u Mego boku. Przechadzam się pośród ludu i Mój lud Mnie otacza! Serca ludzi przepełnia radość, ich pieśni wprawiają wszechświat w drżenie, sprawiając, że pęka firmament! Wszechświata nie spowija już mgła. Nie ma już mułu i nie gromadzą się już nieczystości. Święty ludu wszechświata! Pod Moim bacznym spojrzeniem ukazujesz swoje prawdziwe oblicze. Nie jesteście ludźmi unurzanymi w plugastwie, lecz świętymi, czystymi jak jadeit, wszyscy jesteście Moimi umiłowanymi, wszyscy jesteście Moją rozkoszą! Wszystko wraca do życia! Wszyscy święci powrócili, by służyć Mi w niebie. Padają Mi w ramiona w serdecznym uścisku i już nie płaczą, nie boją się, ofiarowują Mi siebie i wracają do Mego domu. W swojej ojczyźnie będą Mnie kochać bez ustanku! Nic nie zmieni się przez całą wieczność! Gdzież jest smutek! Gdzież są łzy! Gdzież jest ciało! Ziemia przemija, ale niebiosa są wieczne. Ukazuję się wszystkim narodom i wszystkie narody Mnie wysławiają. Od niepamiętnej przeszłości aż końca czasu to życie i to piękno nigdy się nie zmienią. Takie właśnie jest życie królestwa.

fragment księgi „Słowo ukazuje się w ciele”

Hymn Królestwa (III) Wszyscy ludzie, wołajcie z radością

I

W Bożym świetle ludzie znów widzą światło. W Bożym słowie radość znajdują. Ze Wschodu zmierza Bóg, a światłość Jego chwały, obejmuje każdy naród i rozprasza ciemność. Życie z Bogiem w królestwie rozkoszą jest. Wody tańcem wysławiają życie ludzkie. Góry udzielają ludziom Bożej obfitości. Oni wierni są w królestwie, pracują ciężko.

II

Nie ma już w królestwie buntu ni sprzeciwu, a człowiek i Bóg bliskością cieszą się. Od siebie zależne są wzajemnie niebo i ziemia, zaczyna żyć niebiańskim życiem Bóg, o… nie ma tu szatana absolutnie już. We wszechświecie ludzie Boga żyją w Jego chwale, już nie jak ludzie z ludźmi, lecz wspólnie z Bogiem. Błogosławieni są bez miar, bez miar.

III

Wszyscy ludzie znosili zło szatana, poznali życia słodycz i gorycz. Teraz w Bożym świetle żyjąc, jak nie radować się nim? Jak przeminąć tak pięknej chwili można dać? Ludzie, śpiewajcie oraz grajcie Bogu! Ofiarujcie Bogu szczere serca! On radością rozpromienia świat i ujawnia ludziom oblicze swe. IV Zagrzmi, zagrzmi Bóg i przeniknie cały wszechświat, cały wszechświat. Bóg króluje pośród swego ludu, wywyższony. Unosi się na niebiosach, na niebiosach, a ludzie razem z Nim. A lud się gromadzi wokół Boga swego. Radość ludzkich serc słychać w pieśniach, wstrząsają wszechświatem, niebo pęka. Nie ma już na świecie błota ni mgły i brudna woda już nie zbiera się tu.

V

Ludzie święci ze świata całego Bogu ukazują prawdziwą twarz. Święci ludzie to są niczym kryształ czyści. Miłuje ich i nimi raduje się. Święci służą Bogu, wszystko odżyło znów. W Boga są objęciach, znowu w niebie. Nie ma już niepokoju, nie ma łez. Oni Bogu ofiarują się cali.

VI

Do domu Boga święci wracają, żyją teraz w swej ojczyźnie. Tu będą kochać Go na zawsze i niezmiennie. Koniec smutków i łez, a gdzie ciało jest? Nie ma ziemi, niebo na wieki. Bóg się wszystkim ukazuje, wielbią Go wszyscy. To życie, to piękno nie zmieni się już. Takie życie jest w królestwie, w królestwie.

ze śpiewnika „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”

Skontaktuj się z nami w dowolnym czasie, jeśli w swojej wierze napotykasz na jakieś trudności czy wątpliwości.
Skontaktuj się z nami przez Messenger
Skontaktuj się z nami przez WhatsApp

Powiązane treści