Ⅰ

Od chwili, gdy człowiek po raz pierwszy zetknął się z naukami społecznymi,

jego umysł zaczęły zajmować nauka i wiedza.

Następnie nauka i wiedza stały się narzędziami,

które rządzą ludzkością i zabrakło przestrzeni

oraz sprzyjających warunków na oddawanie czci Bogu.

Pozycja Boga upadła w sercu człowieka jeszcze niżej.

Świat w sercu człowieka, w którym nie ma miejsca dla Boga

jest mroczny, pusty i pozbawiony nadziei.

I tak pojawiło się wielu socjologów, historyków i polityków,

snujących teorie z dziedziny socjologii, ewolucji i inne,

którymi wypełniają serce i umysł człowieka.

Zaprzeczają one prawdzie, iż to Bóg stworzył człowieka.

Ⅱ

Ubyło tych, którzy wierzą, że Bóg jest stwórcą wszystkiego,

a wzrosła liczba tych, którzy wierzą w teorię ewolucji.

Coraz więcej osób traktuje zapisy o Bożym dziele

i słowa Boga ze Starego Testamentu jako mity i legendy.

W swych sercach ludzie stali się obojętni na Bożą godność i wielkość;

ludzie stali się obojętni

oraz na dogmat o tym, że Bóg istnieje i panuje nad całym światem.

Przetrwanie człowieka, losy państw i narodów nie są już dla nich ważne.

Człowiek żyje w próżnym świecie skoncentrowanym

jedynie na jedzeniu, piciu i poszukiwaniu przyjemności…

Niewielu ludzi podejmuje się poszukiwania miejsc,

w których Bóg dokonuje dzisiaj swego dzieła, lub próbuje dowiedzieć się,

w jaki sposób kieruje On człowiekiem i planuje jego przeznaczenie.

Ⅲ

Bez wiedzy człowieka, ludzka cywilizacja

jest coraz mniej zgodna z oczekiwaniami człowieka

i jest nawet sporo ludzi, którzy są świadomi, że żyjąc w takim świecie,

są mniej szczęśliwi niż ci, którzy odeszli.

Nawet mieszkańcy krajów

o niegdyś wysokim stopniu rozwoju cywilizacyjnego

wyrażają żal z tego powodu.

Ponieważ bez Bożego przewodnictwa,

niezależnie od tego ilu rządzących i socjologów

łamie sobie głowy, aby ocalić ludzką cywilizację,

wszystko to na próżno.

Nikt nie wypełni pustki w sercu człowieka,

nikt nie wypełni pustki w sercu człowieka,

ponieważ nikt nie może stać się życiem człowieka,

żadna teoria socjologiczna

nie uwolni człowieka od pustki, która go dotyka.

ze śpiewnika „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”