I

Bóg nienawidzi człowieka, ponieważ człowiek jest mu wrogi, ale w Bożym sercu Jego opiekuńczość, troska i miłosierdzie wobec ludzkości nigdy się nie zmieniają. Mimo że zniszczył ludzkość, Jego serce pozostaje niezmienione. Kiedy ludzkość przepełniona jest zepsuciem i w poważnym stopniu buntuje się przeciwko Bogu, Bóg musi ją zniszczyć ze względu na swoje usposobienie i swoją istotę, jak również zgodnie ze swoimi zasadami. Lecz przez wzgląd na swą istotę Bóg wciąż lituje się nad ludzkością, a nawet chce użyć różnych sposobów, by ją odzyskać, by mogła nadal żyć. Człowiek jednak przeciwstawia się Bogu, wciąż buntuje się przeciw Niemu i odmawia przyjęcia Jego zbawienia; to jest, odmawia przyjęcia Jego dobrych intencji niezależnie od tego, jak Bóg go nawołuje, upomina, zaopatruje, toleruje czy jak mu pomaga, człowiek tego nie rozumie, nie docenia ani nie zwraca na to uwagi.

II

Mimo swojego bólu Bóg nie zapomina o tym, by okazywać człowiekowi swą największą tolerancję, oczekując, aż człowiek zmieni kurs. Po osiągnięciu swej granicy Bóg bez żadnego wahania czyni to, co musi uczynić. Innymi słowy, od chwili, gdy Bóg planuje zniszczenie ludzkości, do oficjalnego rozpoczęcia Jego dzieła zniszczenia ludzkości upływa określony czas i jest to konkretny proces. Ten proces służy temu, aby człowiek zawrócił ze złej drogi, i stanowi ostatnią szansę, jaką Bóg daje człowiekowi. Zatem w okresie poprzedzającym zniszczenie ludzkości Bóg wykonuje wiele pracy polegającej na upominaniu i nawoływaniu. Bez względu na to, z jakim wielkim bólem i smutkiem zmaga się serce Boga, nadal darzy On ludzkość opieką, troską i obfitym miłosierdziem. Dzięki temu widzimy, że miłość Boga do ludzkości jest czymś rzeczywistym, a nie jedynie czymś, odnośnie do czego składa On gołosłowne deklaracje. Jest prawdziwa, namacalna i odczuwalna.

Boże dzieło, Boże usposobienie i Sam Bóg I, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga